Historia kina Polonez w Skierniewicach to opowieść o powstaniu, przemianach i współczesnej roli wyjątkowego miejsca na mapie kulturalnej miasta. Od uroczystego otwarcia kinoteatru w 1978 roku aż po dzisiejszą działalność, kino Polonez niezmiennie łączy rozrywkę z misją edukacyjną i społeczną. Przez ponad cztery dekady stało się świadkiem niezliczonych seansów filmowych, koncertów i wydarzeń, budując bogatą tradycję i pamięć kilku pokoleń skierniewiczan. Już w pierwszych latach swojego istnienia kinoteatr Polonez był najnowocześniejszym obiektem tego typu w regionie, a dziś – mimo zmieniających się czasów – nadal przyciąga widzów, oferując zarówno światowe premiery, jak i ambitne kino studyjne. Co sprawia, że historia kina Polonez w Skierniewicach jest tak niezwykła? Poniżej przedstawiamy dzieje tej instytucji – od jej powstania, poprzez okres transformacji ustrojowej i wyzwania lat 90., po współczesność pełną nowych inicjatyw i modernizacji. Dowiedz się, jak kino Polonez wpisało się w życie miasta, jakie zmiany przechodziło na przestrzeni lat i dlaczego do dziś pozostaje sercem kulturalnym Skierniewic.
Historia kina Polonez w Skierniewicach – narodziny kinoteatru
Historia kina Polonez w Skierniewicach rozpoczyna się pod koniec lat 60. XX wieku, kiedy to władze miasta dostrzegły potrzebę stworzenia nowoczesnej sali kinowej. Ówczesne dwa kina – przedwojenna „Stolica” oraz powojenny „Związkowiec” – przestawały wystarczać. Kino Stolica, mieszczące się w dawnej sali teatralnej przy ul. Senatorskiej 5, cieszyło się ogromną popularnością w latach 60., organizując m.in. niedzielne poranki dla dzieci. Niestety jego niewielka sala i przestarzałe wyposażenie ograniczały możliwości repertuarowe. Z kolei kino Związkowiec, działające w sali sejmikowej (powiatowej) i przemianowane po wojnie ze „Stylowego”, podupadało – w latach 70. wyświetlało coraz mniej filmów z powodu słabej frekwencji i ostatecznie zakończyło działalność jeszcze przed otwarciem Poloneza. W tej sytuacji w 1968 roku Powiatowa Rada Narodowa zdecydowała o budowie nowego, dużego kinoteatru, mogącego sprostać rosnącym potrzebom mieszkańców.
Projekt i budowa: Realizacja ambitnego projektu trwała blisko dekadę. Za budowę obiektu odpowiadało miejscowe przedsiębiorstwo SKB – Skierniewicki Kombinat Budowlany. Gmach kinoteatru zaprojektowano z rozmachem – wzorowano go architektonicznie na dużych teatrach rosyjskich, co przełożyło się na imponujące rozmiary sali oraz obecność sceny. Budynek powstał przy ul. Wita Stwosza 2/4 na wolnej działce, stając się jedną z architektonicznych wizytówek późnego modernizmu w Skierniewicach. Kinoteatr nazwano „Polonez”, zgodnie z ówczesną tradycją nadawania kinom nazw odwołujących się do polskiej kultury i tańców narodowych.
Uroczyste otwarcie 1978: Po latach oczekiwań, 17 stycznia 1978 roku – w rocznicę wyzwolenia Skierniewic – dokonano uroczystego otwarcia kinoteatru Polonez. W inauguracji uczestniczyły władze miasta i województwa, a pierwszy wyświetlony film „Żołnierze wolności” (radzieckiej produkcji) symbolicznie podkreślał datę otwarcia. Nowy obiekt dysponował wówczas jedną ogromną salą na 489 miejsc z balkonem oraz pełnowymiarową sceną teatralną i orkiestronem (atrium dla orkiestry). Był to najnowocześniejszy kinoteatr w Polsce obok łódzkiego kina Polonia – posiadał nowoczesną aparaturę projekcyjną i nagłośnienie, a przestronna widownia zapewniała widzom wysoki komfort. Dla porównania, dotychczasowe kina w Skierniewicach były znacznie mniejsze (Stolica mieściła kilkaset osób na drewnianych krzesłach, zaś Związkowiec funkcjonował z przerwami). Otwarcie Poloneza było zatem prawdziwym przełomem – po raz pierwszy mieszkańcy miasta zyskali kinoteatr na miarę swoich aspiracji kulturalnych, bez konieczności wyjeżdżania do Łodzi czy Warszawy na premierowe seanse.
Pierwsze lata działalności (1978-1989): Kinoteatr Polonez od początku pełnił rolę nie tylko kina, ale i sali widowiskowej o wszechstronnym zastosowaniu. Repertuar filmowy stanowił trzon działalności – wyświetlano zarówno kroniki i rodzime filmy fabularne, jak i zagraniczne hity dostarczane przez państwową Centralkę Wynajmu Filmów (choć w czasach PRL wybór filmów był ograniczony odgórnie). Niemniej Polonez szybko zyskał renomę dzięki dodatkowym wydarzeniom. Na przestronnej scenie organizowano przedstawienia teatralne, koncerty i występy estradowe już od końca lat 70. – w odróżnieniu od dawnych kin, Polonez miał warunki do goszczenia dużych przedsięwzięć. W ciągu pierwszej dekady odbywały się tu przeglądy amatorskie, akademie i uroczystości państwowe, a także gościnne spektakle teatrów zawodowych. Co ciekawe, od samego początku Centralny Zespół Artystyczny Wojska Polskiego wybrał kinoteatr Polonez na stałe miejsce swoich prób i nawet premier przedstawień. Świadczy to o znakomitej akustyce i zapleczu technicznym obiektu – scena Poloneza stała się jedną z aren występów tego renomowanego wojskowego zespołu artystycznego.
Warto podkreślić, że kinoteatr Polonez szybko stał się sercem życia kulturalnego Skierniewic. Jak wspomina Kazimierz Nowakowski – ówczesny przewodniczący Rady Miejskiej – otwarcie kina umożliwiło rozkwit kultury w mieście, które wcześniej dysponowało jedynie biblioteką, a po rozrywkę trzeba było jeździć do dużych ośrodków. Nowy kinoteatr przyciągał tłumy – niemal każdy mieszkaniec Skierniewic choć raz brał udział w wydarzeniu odbywającym się w Polonezie. Widzowie wspominają długie kolejki po bilety na głośne premiery filmowe w latach 80., wspólne seanse szkolne czy pierwsze randki spędzone na balkonie kinowej sali. Kinoteatr Polonez szybko stał się czymś więcej niż miejscem projekcji – urósł do rangi społecznego fenomenu, gdzie kultura wysoka mieszała się z rozrywką dla mas.
Złote lata kinoteatru Polonez w PRL (podsumowanie okresu do 1989)
- 17 stycznia 1978 r.: Uroczyste otwarcie kinoteatru Polonez, pierwsza projekcja – film „Żołnierze wolności”.
- Lata 1978-1981: Rozkwit działalności – codzienne seanse filmowe, liczne spektakle teatralne i koncerty. Polonez jest najważniejszą salą widowiskową w mieście.
- 1978 r.: Powstaje Dyskusyjny Klub Filmowy „Eroica”, działający przy kinie (DKF gromadzi miłośników ambitnego kina i do dziś spotyka się na seansach w Polonezie).
- Do 1984 r.: Równolegle funkcjonuje stare kino Stolica, jednak widownia przenosi się do nowoczesnego Poloneza. W 1984 r. Sanepid zamyka Stolicę z powodu braku kanalizacji, co czyni Polonez jedynym kinem w Skierniewicach.
- Lata 80.: Na scenie Poloneza goszczą ogólnopolskie gwiazdy. Koncertują tu tacy artyści jak Czesław Niemen, Marek Grechuta, Maryla Rodowicz oraz zespoły Kombi, Dżem, Nocna Zmiana Bluesa czy Stare Dobre Małżeństwo, przyciągając publiczność spoza Skierniewic. Kino organizuje też festiwale piosenki i przeglądy filmów radzieckich, wpisując się w kalendarz wydarzeń kulturalnych regionu.
- Schyłek lat 80.: Przemiany ustrojowe w Polsce przynoszą wyzwania dla kin państwowych. Pod koniec dekady kinoteatr Polonez zostaje wydzierżawiony prywatnemu operatorowi – następuje krótki epizod prywatyzacji, który jednak nie służy obiektowi. Zmniejsza się wsparcie państwa, a konkurencja ze strony wideo i nowo powstających wypożyczalni kaset sprawia, że frekwencja spada.
Lata przemian – kryzys i odrodzenie kina Polonez
Historia kina Polonez w Skierniewicach w latach 90. – prywatyzacja i upadek
Koniec lat 80. i lata 90. okazały się trudnym okresem dla kina Polonez. Gwałtowne zmiany ekonomiczne po 1989 roku oraz brak funduszy na modernizację doprowadziły do stopniowego pogorszenia stanu technicznego i oferty kina. Jak wspomina Piotr Bigos – wieloletni kierownik Poloneza – w okresie transformacji ustrojowej kino poszło w prywatne ręce i znacząco podupadło. Prywatny dzierżawca, który przejął kino na początku lat 90., nie był w stanie zainwestować w jego rozwój. Widzowie zaczęli coraz częściej wybierać domowe seanse video niż wizytę w przestarzałej sali. W efekcie Polonez przez pewien czas świecił pustkami, a nawet – jak podają źródła – stał zamknięty przez długie miesiące.
Na początku lat 90. formalnie właścicielem obiektu pozostawała państwowa Instytucja Filmowa Helios z Łodzi (dawny regionalny dystrybutor filmów), która jednak sama przechodziła restrukturyzację. W 1988 r. zarządzanie kinem przekazano Wojewódzkiemu Domowi Kultury w Skierniewicach, lecz WDK oddał Polonez w dzierżawę, co w praktyce oznaczało prywatyzację działalności kina. Przez kilka lat brakowało spójnej koncepcji na funkcjonowanie obiektu. Frekwencja gwałtownie spadła – mieszkańcy wspominają, że w połowie lat 90. na seansach bywało zaledwie kilkanaście osób na wielkiej sali. Budynek zaczął niszczeć, a sprzęt projekcyjny stawał się przestarzały.
Punktem zwrotnym okazał się rok 1993, kiedy to władze miejskie postanowiły ratować kino przed całkowitym upadkiem. W tym roku kinoteatr Polonez został oficjalnie przejęty przez Miejski Ośrodek Kultury (MOK) w Skierniewicach, co oznaczało powrót obiektu w publiczne zarządzanie. Dotychczasowy właściciel, firma Helios, przekazał obiekt miastu – odtąd kino miało funkcjonować jako część struktury MOK. Ten krok uratował Poloneza przed definitywnym zamknięciem. Co więcej, MOK przeniósł swoją siedzibę do budynku kinoteatru przy ul. Wita Stwosza, co tchnęło nowe życie w opustoszałe wcześniej przestrzenie. Piotr Bigos, związany z Polonezem od samego początku (najpierw jako kinooperator, później kierownik), stanął na czele kina i zaczął stopniowo odbudowywać jego pozycję.
Modernizacja i rozbudowa – nowe otwarcie w XXI wieku
Lata 90. upłynęły pod znakiem wysiłków dostosowania kina do nowych realiów. Choć brakowało środków na większe inwestycje, dzięki zaangażowaniu MOK utrzymano ciągłość działalności – organizowano seanse filmowe (często w ramach Dyskusyjnego Klubu Filmowego) i okazjonalne wydarzenia artystyczne, mimo skromnego repertuaru. Prawdziwa odnowa kinoteatru Polonez nastąpiła jednak na przełomie XX i XXI wieku, gdy pojawiły się możliwości pozyskania funduszy zewnętrznych na modernizację infrastruktury kulturalnej.
Dużą szansą okazało się włączenie Skierniewic do wojewódzkiego projektu tworzenia filii teatru im. Stefana Jaracza z Łodzi. W latach 2005-2009 w ramach unijnego projektu „Utworzenie Europejskich Scen Teatru Jaracza w woj. łódzkim” zainwestowano znaczące środki w rozbudowę i remont kinoteatru Polonez. Budynek kina powiększono – od frontu dobudowano drugą salę widowiskową, przeznaczoną głównie do celów teatralnych. Inwestorem przedsięwzięcia był Teatr im. Jaracza, przy wsparciu funduszy unijnych oraz miasta Skierniewice, które przeznaczyło na ten cel ok. 4,6 mln zł. Rozbudowa ta zasadniczo zmieniła oblicze Poloneza: do istniejącej bryły dodano nowoczesne foyer i mniejszą salę (początkowo z przeznaczeniem na „Scenę Skierniewice” Teatru Jaracza). Zadbano także o gruntowny remont dużej sali – wymieniono fotele, zmodernizowano akustykę oraz wyposażenie sceniczne. Efektem projektu było nie tylko poprawienie komfortu widzów, ale i nadanie kinoteatrowi Polonez statusu sceny teatralnej o znaczeniu regionalnym. Od 2009 roku Teatr Jaracza przez około 10 lat regularnie prezentował tu swoje spektakle, a Skierniewice zyskały miano jednej z kilku „satelickich” scen tego teatru dramatycznego.
W kolejnych latach kino Polonez kontynuowało proces unowocześniania. W 2004 roku dołączyło do Sieci Kin Studyjnych i Lokalnych, co wiązało się z ukierunkowaniem części repertuaru na ambitne kino artystyczne i klasykę filmową. Jako jedyne kino w mieście, Polonez zaczął oferować mieszkańcom nie tylko komercyjne nowości, ale także wartościowe filmy europejskie, polskie i dzieła kina światowego, często niedostępne w sieciowych multipleksach. Rozszerzenie profilu o kino studyjne zwiększyło prestiż instytucji i przyciągnęło nowych widzów – prawdziwych kinomanów spragnionych repertuaru ambitnego.
Przełom technologiczny przyszedł w 2010 roku, kiedy to Polonez przeszedł „trójwymiarową rewolucję”. Dzięki wsparciu Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej oraz funduszom miejskim zainstalowano nowoczesny projektor cyfrowy z systemem 3D. Pierwsze pokazy filmów 3D odbyły się latem 2010 r., czyniąc Skierniewice jednym z pionierów cyfrowego kina w regionie. Warto wspomnieć, że koszt przystosowania obiektu do technologii cyfrowej wyniósł ok. pół miliona złotych – obejmował zakup cyfrowego projektora, srebrnego ekranu oraz okularów 3D dla widzów. Od tego momentu Polonez mógł wyświetlać najnowsze hollywoodzkie superprodukcje w 3D równolegle z największymi kinami w kraju. Był to milowy krok, który przywrócił kinoteatr Polonez do pierwszej ligi kinowej po latach zastoju.
Modernizacja nie skończyła się na projekcji cyfrowej. W kolejnych latach konsekwentnie poprawiano infrastrukturę: zainstalowano klimatyzację w obu salach, unowocześniono system dźwiękowy do standardu Dolby Digital, a w 2014 roku ponownie wymieniono fotele na bardziej komfortowe. Duża sala (oznaczona obecnie jako sala nr 1) liczy 332 miejsca, zaś nowo dobudowana mniejsza sala nr 2 – 144 miejsca. Obie wyposażone są w wysokiej jakości ekrany perełkowe zapewniające doskonały obraz oraz profesjonalne nagłośnienie kinowe.
Piotr Bigos, nazywany żartobliwie przez niektórych „pierwszym kiniarzem RP”, z dumą podkreśla, że w ostatnich latach udało się gruntownie zmodernizować wnętrza Poloneza – od foyer po kabinę projekcyjną. W planach jest nawet stworzenie trzeciej, kameralnej sali kinowej, co dodatkowo poszerzyłoby ofertę (projekty takiej rozbudowy były rozważane po 2018 roku). Choć na razie kinoteatr działa w układzie dwóch sal, już teraz może równolegle prowadzić pokazy różnych filmów i wydarzeń, co dawniej było niemożliwe.
Dzięki wszystkim opisanym działaniom kino Polonez na początku XXI wieku przeżyło drugą młodość. Odrodziło się z kryzysu lat 90., stając się nowoczesnym centrum kulturalnym na miarę współczesnych oczekiwań odbiorców.
Społeczna i kulturalna rola kina Polonez
Od momentu powstania aż do dziś kinoteatr Polonez pełni nieocenioną rolę w życiu społecznym Skierniewic. To nie tylko miejsce projekcji filmów, ale prawdziwa instytucja kultury, która integruje mieszkańców i inicjuje wiele wartościowych przedsięwzięć. Miliony sprzedanych biletów i tysiące wyświetlonych filmów w ciągu 45 lat działalności mówią same za siebie. Poniżej przedstawiamy, na czym polega fenomen Poloneza i jakie inicjatywy sprawiają, że jest on tak bliski sercom skierniewiczan:
- Miejsce wspólnych wspomnień: Dla wielu mieszkańców Skierniewic Polonez to część życiorysu – tu odbywały się szkolne wyjścia na filmy, pierwsze randki, rodzinne seanse przy okazji świąt czy wyjątkowe koncerty. Jak ujął to Kazimierz Nowakowski, powstanie kina stało się motorem rozwoju kultury w Skierniewicach, a sam Polonez do dziś pozostaje wyróżniającą się placówką na mapie nie tylko regionu, ale i kraju. Niemal każdy skierniewiczanin ma z nim związane jakieś wspomnienie – od wzruszeń filmowych po aplauz na koncertach ulubionych artystów.
- Centrum wydarzeń kulturalnych: Polonez od lat jest areną ważnych uroczystości miejskich i cyklicznych imprez. Odbywają się tu gale z okazji świąt państwowych, jubileusze instytucji, przeglądy artystyczne szkół, a nawet lokalne uroczystości jak gale plebiscytów czy spotkania autorskie. Przykładowo, Dzień Edukacji Narodowej, obchody świąt miejskich, a także finały WOŚP często mają miejsce w sali kinoteatru – dzięki czemu obiekt ten służy całej społeczności, nie tylko kinomanom.
- Koncerty i występy na żywo: Kinoteatr Polonez, dysponując dużą sceną, jest naturalnym gospodarzem koncertów muzycznych (od muzyki poważnej po rock i pop), kabaretów oraz spektakli teatralnych. Wspomnieliśmy już o legendarnych występach gwiazd estrady w poprzednich dekadach. Również współcześnie Polonez gości uznanych artystów – odbywają się tu koncerty w ramach tras ogólnopolskich (np. koncerty takich wykonawców jak Kortez czy Imany), Polska Noc Kabaretowa, występy kabaretu Neo-Nówka i innych, które przyciągają publiczność z całego powiatu. Wielofunkcyjność sali pozwala także na organizację spektakli teatralnych – zarówno tych przywożonych przez teatry z Łodzi czy Warszawy, jak i przedstawień lokalnych grup amatorskich. Dzięki temu Polonez żyje nie tylko filmem, ale i żywą sztuką sceniczną.
- Dyskusyjny Klub Filmowy i edukacja filmowa: Od momentu otwarcia w 1978 r. przy kinie działa DKF „Eroica”, który zrzesza miłośników ambitnego, często niszowego kina artystycznego. Comiesięczne spotkania DKF stały się tradycją – po projekcjach odbywają się dyskusje o filmie, prelekcje krytyków czy spotkania z twórcami. To ważny element edukacji filmowej mieszkańców. Ponadto kino Polonez chętnie angażuje się w programy ogólnopolskie, takie jak Filmoteka Szkolna – organizując specjalne poranki dla uczniów połączone z prelekcjami, czy Nowe Horyzonty Edukacji Filmowej – cykle seansów dla młodzieży szkolnej. Dla najmłodszych co roku przygotowywane są wakacyjne projekcje w ramach akcji „Wakacje w kinie”, oferujące dzieciom bezpłatny dostęp do filmów w czasie letniego wypoczynku.
- Kino dla Kobiet „Scarlett”: Od 2014 roku ogromnym powodzeniem cieszy się cykl comiesięcznych seansów pod hasłem Kino dla Kobiet „Scarlett”. Są to specjalne pokazy filmowe dedykowane paniom, często przedpremierowe lub premierowe hity kina obyczajowego, komedii romantycznej itp. Seansom towarzyszą atrakcje – konkursy z nagrodami fundowanymi przez lokalnych sponsorów, stoiska z poradami kosmetycznymi czy prezentacje produktów. Wieczory „Scarlett” stały się okazją do babskich spotkań przy filmie i na stałe wpisały w repertuar Poloneza, integrując społeczność kobiet w różnym wieku.
- Kluby seniora i integracja międzypokoleniowa: Polonez jest także miejscem otwartym na seniorów. Działa tu klub seniora (przy CKiS) organizujący pokazy filmowe dla starszej publiczności – często są to klasyczne polskie filmy z prelekcją, a także spotkania wspomnieniowe. Seniorzy mają też zniżki na bilety, co ułatwia im uczestnictwo w kulturze. W 2018 roku w kinoteatrze hucznie obchodzono jubileusz 40-lecia istnienia, podczas którego uhonorowano pracowników i współpracowników Poloneza pamiątkowymi medalami. Uroczystość ta pokazała, jak wielką sympatią mieszkańcy darzą “swoje” kino – na widowni zasiedli przedstawiciele wszystkich pokoleń, władze miasta i regionu, a także dawni pracownicy, wspólnie wspominając bogatą historię tego miejsca.
Nie sposób pominąć aspektu czysto filmowego repertuaru – dziś kino Polonez oferuje pełen przekrój nowości. Jako kino miejskie stara się łączyć funkcje kina komercyjnego i studyjnego. W praktyce oznacza to, że na ekranach Poloneza pojawiają się zarówno najnowsze hollywoodzkie superprodukcje (w tym animacje i filmy familijne, które gromadzą młodą publiczność), jak i filmy artystyczne nagradzane na festiwalach, dokumenty czy retrospektywy klasyki. Dzięki temu mieszkańcy Skierniewic mają dostęp do różnorodnego repertuaru, często niedostępnego poza dużymi miastami.
Statystyki mówią same za siebie – do 2018 roku kinoteatr Polonez odwiedziło kilka milionów widzów, a liczba zorganizowanych seansów i wydarzeń kulturalnych sięga wielu tysięcy. Tak imponujący dorobek czyni Polonez jednym z najprężniej działających kin lokalnych w Polsce. W uznaniu dla jakości i profesjonalizmu, Polonez od lat cieszy się renomą w środowisku – na 40-lecie istnienia władze województwa łódzkiego podkreślały, że jest to instytucja „kultowa w regionie”, stawiana za wzór innym domom kultury.
Podsumowanie: Fenomen historii kina Polonez w Skierniewicach
Historia kina Polonez w Skierniewicach to piękny przykład na to, jak instytucja kultury potrafi dostosować się do zmieniających warunków i potrzeb społeczności, nie tracąc przy tym swojego charakteru. Od momentu otwarcia w 1978 roku Polonez stał się symbolem kulturalnego rozwoju miasta – miejscem, gdzie rozrywka spotyka edukację, a tradycja przenika się z nowoczesnością. Przez lata przechodził różne koleje losu: od euforii pierwszych lat i statusu najnowocześniejszego kina w okolicy, przez kryzys w dobie transformacji, aż po dynamiczny rozwój i modernizacje w XXI wieku. Dziś kinoteatr Polonez w niczym nie ustępuje współczesnym multipleksom – ma cyfrowe projektory, dźwięk Dolby Digital, komfortowe sale i bogaty repertuar – a zarazem zachował duszę lokalnego kina z misją.
Społecznie i kulturowo Polonez pozostaje niezastąpiony. To tutaj kolejne pokolenia skierniewiczan uczą się odbioru sztuki filmowej, tu zawiązują się przyjaźnie w klubach zainteresowań, tu wreszcie przeżywa się wzruszenia na filmach i koncertach. Jak stwierdził jeden z wieloletnich bywalców, „Polonez to nie tylko budynek kina – to kawał historii naszego miasta, wspomnienia i emocje, które nas łączą”. Rzeczywiście, trudno wyobrazić sobie Skierniewice bez kinoteatru Polonez. Jego historia pokazuje, że nawet w erze platform streamingowych i nowoczesnych centrów handlowych z multipleksami, lokalne kino z tradycją może kwitnąć, jeśli pozostaje blisko ludzi i ich potrzeb.
Obecnie kinoteatr Polonez działa jako część Centrum Kultury i Sztuki w Skierniewicach, współtworząc ofertę kulturalną miasta wraz z galeriami, radiem lokalnym i klubami. Plany na przyszłość – takie jak ewentualne otwarcie trzeciej sali czy dalsze poszerzanie repertuaru o nowe projekty (np. festiwale filmowe, przeglądy tematyczne) – świadczą o tym, że Polonez nie osiada na laurach. Wręcz przeciwnie, wciąż się rozwija. Pozostaje mieć nadzieję, że kolejne jubileusze – 50-lecie, a może i 100-lecie kina – obchodzone będą z równym entuzjazmem, a kino Polonez w Skierniewicach nadal będzie dumą mieszkańców i ostoją kultury w zmieniającym się świecie.
